Wstęp
HMS E39 to jeden z brytyjskich okrętów podwodnych typu E, które odegrały istotną rolę w historii marynarki wojennej podczas I wojny światowej. Zbudowany w latach 1914–1916, okręt ten stanowi przykład postępującej technologii wojennej oraz zaawansowanego rzemiosła stoczniowego tamtych czasów. W artykule przyjrzymy się bliżej historii HMS E39, jego konstrukcji, działaniach operacyjnych oraz losom po zakończeniu służby.
Budowa i Wodowanie HMS E39
Budowa HMS E39 rozpoczęła się w stoczni Palmers Shipbuilding and Iron Co. w Jarrow. Był to okres intensywnego rozwoju technologii okrętów podwodnych, a brytyjska marynarka wojenna starała się wyprzedzić konkurencję w tej dziedzinie. Po ukończeniu podstawowych prac budowlanych, okręt został przeniesiony do stoczni Armstrong Whitworth w Newcastle upon Tyne, gdzie dokończono jego budowę. Wodowanie miało miejsce 18 maja 1916 roku, co oznaczało ważny krok w procesie wprowadzenia nowego okrętu do służby.
Służba w Royal Navy
HMS E39 rozpoczął swoją służbę w Royal Navy w październiku 1916 roku. Pierwszym dowódcą okrętu został Lieutenant G.S. Wals, który prowadził jednostkę w czasie jej pierwszych działań operacyjnych. Okręt został przydzielony do Dziesiątej Flotylli Okrętów Podwodnych (10th Submarine Flotilla), stacjonującej na rzece Tees. Flotylla ta była odpowiedzialna za przeprowadzanie misji patrolowych oraz działań ofensywnych na wodach Morza Północnego.
Działania Operacyjne
Podczas swojej służby HMS E39 brał udział w różnych operacjach mających na celu monitorowanie ruchów nieprzyjaciela oraz ochronę brytyjskich szlaków morskich. Okręty podwodne typu E były znane z możliwości przeprowadzania skrytych ataków na jednostki przeciwnika oraz z efektywnego zbierania informacji wywiadowczych. Choć nie ma szczegółowych danych dotyczących wszystkich misji HMS E39, wiadomo, że jednostka ta wypełniała swoje zadania zgodnie z oczekiwaniami dowództwa.
Zakończenie Służby i Losy Po Wojnie
Po zakończeniu I wojny światowej HMS E39 nie został już użyty jako aktywny okręt bojowy. 13 października 1921 roku jednostka została sprzedana firmie South Wales Salvage Co., co oznaczało koniec jej istnienia jako okrętu podwodnego. Decyzja o sprzedaży wynikała z ogólnego zmniejszenia liczby okrętów podwodnych w Royal Navy oraz zmiany priorytetów związanych z nowymi technologiami i rodzajami jednostek bojowych.
Znaczenie HMS E39 w Historii Okrętów Podwodnych
HMS E39 był jednym z wielu okrętów podwodnych, które przyczyniły się do rozwoju doktryn morskich i strategii wojskowej w XX wieku. Okręty typu E były znane ze swojej prostoty konstrukcyjnej oraz efektywności, co sprawiło, że stały się one popularnym wyborem dla wielu flot na całym świecie. Działania takich jednostek jak HMS E39 przyczyniły się do ukształtowania nowoczesnej wojny morskiej poprzez wprowadzenie nowych taktyk i technologii.
Podsumowanie
HMS E39 to przykład brytyjskiego okrętu podwodnego, który odzwierciedla postęp technologiczny i zmiany zachodzące w marynarce wojennej podczas I wojny światowej. Jego historia pokazuje, jak ważne były okręty podwodne dla strategii morskiej Wielkiej Brytanii oraz ich rola w kształtowaniu nowoczesnych konfliktów zbrojnych. Choć HMS E39 już nie istnieje, jego dziedzictwo trwa dalej poprzez rozwój kolejnych generacji okrętów podwodnych oraz technik stosowanych w dzisiejszych operacjach morskich.
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).